Człowiek przeżył katastrofę samolotu

Historia o tym, jak człowiek, który przeżył katastrofę samolotu (w roku 1969) i 5 dni w zaśnieżonej kanadyjskiej dziczy – pomógł ukształtować nowoczesny przemysł narciarski.

Wczesnym wiosennym popołudniem 1969 roku John Gow wsiadł do stałopłatowego samolotu Cessna 140 na pasie startowym małego lotniska w wiejskim miasteczku Golden w Kolumbii Brytyjskiej. Jego przyjaciel Bernard Royle siedział na fotelu pilota, przygotowując mały samolot do lotu. Pokryte śniegiem zęby północnego pasma Purcella rozciągały się przed nimi.

Royle i Gow polecieli na południe wzdłuż dzikiego obszaru Dogtooth Range, aż ujrzeli boczną dolinę przeciętą przez Gorman Creek. Gow wyciągnął szyję i zauważył, że strumień wypływa z wysokiej, bielonej kotliny, z ogromnymi możliwościami jazdy na nartach. Podał Royle’owi kciuki do góry. Pilot przechylił się w stronę doliny. Nagle mała Cessna upadła, uderzając w podmuchowy prąd zstępujący, pozbawiając go prędkości, aby oczyścić górską ścianę bezpośrednio przed nimi. Royle wykonał ostry skręt w prawo, by uniknąć niebezpieczeństwa. Samolot zatrzymał się i spadł. Przewodnicy górscy są przeszkoleni w utrzymywaniu tras ewakuacyjnych i planów awaryjnych w pamięci. Ale kiedy Gow patrzył, jak gęste drzewa przyspieszają w ich kierunku ze swojego miejsca po prawej stronie samolotu, jego ostatnia myśl była taka: nie ma wyjścia.

Gow obudził się twarzą w dół na śniegu w obszarze porośniętymi gigantycznymi drzewami, unosząc głowę zauważył krwawy śladu pozostawiony przez jego twarz. Szukając źródła krwawienia w szczęce, czuł zęby z zewnątrz, wyraźne przez głęboką ranę w skórze. Nie pamiętał uderzenia. Sto stóp wyżej pod dziwnym kątem leżało potężne zwalone drzewo. Uczucie opadnięcia ciążyło mu w żołądku. Głęboko wstrząśnięty i obolały w talii oraz biodrach, Gow przedzierał się przez głęboki śnieg w jego kierunku.

Zbliżył się i zobaczył, że samolot leżał cicho z oderwanymi skrzydłami, nosem wbitym w pień drzewa, które przewróciło się w poprzek kabiny, w której wcześniej siedział Gow. Royle nadal był przywiązany, a jego ciało było ewidentnie bez życia. Gow i tak wyciągnął rękę, żeby sprawdzić przyjaciela na puls. Ale skóra Royle’a ostygła. Zrozpaczony Gow wyciągnął z wraku poduszkę siedzenia, upadł na nią na śniegu i znowu zemdlał. Kiedy się obudził odepchnął od siebie myśl o śmierci Royle’a, próbując skupić swój zdrętwiały umysł. Był jedynym ocalałym w pokrytej śniegiem dziczy, bardzo daleko od jakiejkolwiek pomocy. Przeszukał wrak w poszukiwaniu rozwiązań. Radio zostało zniszczone. Nie znaleziono żadnych flar, brakowało paliwa do ogniska dymu sygnalizacyjnego. Nawet gdyby ludzie go szukali, nikt nigdy nie zobaczyłby miejsca katastrofy pod grubym stropem lasu. Nie miał jedzenia ani schronienia przed temperaturami, które nawet wiosną pogrążały noce znacznie poniżej zera.

Postrzępione, niezamieszkane góry rozciągały się we wszystkich kierunkach z wyjątkiem jednego: na południowy wschód stąd 12-milowy szlak z drenażu prowadził go do domu mobilnego, który sygnalizował obrzeża małej osady Nicholson na południe od Golden i jego ocalenie . Do butów przywiązał szmaty na prowizoryczne getry, schował szczypce do kieszeni na wypadek, gdyby przyczepa była zamknięta i odsunął się od ruin. Każdy krok wymagał od niego, aby podciągnąć swoje ciało prawie z dala od miękkiego śniegu sięgającego talii, zanim następny krok pogrążył go z powrotem, posyłając śnieg kaskadowo wpadający do jego butów za cienkie getry. Wyczerpany zaledwie kilkaset metrów, zrozumiał, że nigdy nie wyjdzie w tych warunkach.

Gorman Creek był blisko. Wiedział, że po drugiej stronie znajduje się droga dla skuterów śnieżnych, którą wcześniej tej zimy wykorzystywał jako miejsce postoju dla swoich klientów z helikopterów, gdzie podróżowanie byłoby łatwiejsze. Szedł w dół, aż ujrzał potok. Ogromny, wiosenny topniejący śnieg, szalał wściekłym, niebezpiecznym strumieniem. W górze, w poprzek powodzi rozciągał się cienki śnieżny most. Wiedział ostatecznie, że nie ma siły, by dalej przedzierać się przez niemożliwie głęboki śnieg wzdłuż stromego brzegu w nadziei na lepszą opcję. Późne popołudnie wydłużyło cienie lasu. Musiałby przejść. Jego energia uciekała i łomotała mu głowa, więc położył swoje ciało na krawędzi kruchego kozła, aby rozłożyć ciężar. Przesunął się powoli, jedna ręka i jedna noga na raz, przewidując fatalne uderzenie upadku, które doprowadzi go do utonięcia. Nie pamiętał, jak jego głowa uderzyła o ziemię, kiedy zemdlał po raz trzeci.

Te same warunki, które sprawiają, że region Kolumbii Brytyjskiej jest legendarny pod względem narciarstwa – stromy i nierówny teren oraz jedne z najbardziej niezawodnych ogromnych opadów śniegu w Ameryce Północnej – wydawały się oznaczać śmierć Gow. Poza niewiarygodnie trudnymi warunkami podróżowania i widmem lawin, temperatury utrzymujące śnieg na ziemi przez tak długi czas groziły Gow hipotermią. Podczas gdy dni były cieplejsze wczesną wiosną, hipotermia jest nadal możliwa, jeśli osoba jest mokra od śniegu lub mokra od potu. A Gow był przemoczony. Ponownie zapadł w sen. Był ranek, zanim odzyskał przytomność. Z niepokojem uświadomił sobie, że nie czuje stóp. Obudził się gwałtownie. Drżał gwałtownie w przejmującym zimnie, umierał z głodu, nogi były zrujnowane. Uśmiechnął się. Gorzka temperatura była znakiem, że śnieg zamarzł na tyle, że poruszał się po jego twardej powierzchni bez opadania. Zatoczył się dziesięć mil, opierając się na ostatniej adrenalinie i pamięci mięśniowej podczas treningu. Gdyby teraz zawahał się, umarłby tam, gdzie upadł. Wreszcie za zakrętem, w pobliżu miejsca, w którym coraz bardziej zachmurzony umysł Gow umieścił przyczepę stacjonarną, stał mężczyzna. Oboje zamarli, zszokowani widokiem drugiego.

– Pomocy – wychrypiał Gow i upadł.

To był 15 kwietnia 1969 roku. Gow dowiedział się, że zaginął przez pięć dni w zaśnieżonej dziczy. W gęstym lesie uniknął wykrycia przez grupy poszukiwawcze – w tym helikopterowi, który ledwo go ominął – wysłanym, gdy tylko on i Royle nie wrócili wieczorem po katastrofie.
Lekarze chirurdzy musieli usunąć jego prawą nogę poniżej kolana i połowę lewej stopy z powodu przerażającego połączenia stopy okopowej i odmrożenia. 
Następnej zimy Gow nauczył się jeździć na nartach na protezie. Pozostawił biznes w rękach Schiessera, aw wieku 29 lat został dyrektorem generalnym Sunshine Village Ski Resort, a następnie prowadził SilverStar Mountain Resort przez kolejne kilkanaście lat.

 

źródło: time_com

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!