Najnowszy film „Apex” (2026) w reżyserii Baltasara Kormákura, z udziałem takich gwiazd jak Charlize Theron i Taron Egerton, obiecywał wysokooktanowe widowisko o przetrwaniu w dziczy. Niestety, według krytyków Dread Central, produkcja ta okazuje się być jedynie seryjnie produkowanym produktem algorytmu streamingowego, który marnuje potencjał wybitnych twórców i osiada na mieliźnie gatunkowych schematów.

Fabuła i postacie: Trauma jako paliwo

Historia skupia się na Sashy (Charlize Theron), pasjonatce ekstremalnych wypraw, która zmaga się z traumą po tragicznej śmierci męża, Tommy’ego (Eric Bana). Jej samotna wyprawa w australijskie góry ma być formą autoterapii, jednak szybko zamienia się w koszmar. Na swojej drodze spotyka Bena (Taron Egerton) – początkowo sprawiającego wrażenie miłego i pomocnego lokalsa, który w rzeczywistości okazuje się bezwzględnym drapieżnikiem, traktującym dzicz jak prywatne łowisko.

Problemy z realizacją i stylem

Mimo że reżyser Baltasar Kormákur ma na koncie świetne thrillery survivalowe (takie jak „Głębia”), w „Apex” brakuje mu iskry. Recenzeci wskazują na kilka kluczowych problemów:

• Sceny akcji – ucieczki przez wąwozy, rzeki i góry – opisywane są jako „cyfrowe błoto”. Obraz jest nieczytelny, a bohaterowie, mimo brutalnych starć, wychodzą z nich bez śladu większych obrażeń fizycznych, co odbiera filmowi realizm.

• Taron Egerton, grający wbrew swojemu typowemu wizerunkowi, tworzy postać, która jest bardziej kinową pantomimą seryjnego mordercy niż przerażającym, autentycznym zagrożeniem.

• Choć film porusza temat straty i żałoby, robi to w sposób powierzchowny, używając traumy jedynie jako obowiązkowego elementu scenariusza, który ma uzasadnić wolę przetrwania bohaterki.

Zmarnowany potencjał wielkich nazwisk

Największym zarzutem wobec filmu jest fakt, że angażuje on ogromne talenty – zdobywczynię Oscara Charlize Theron oraz operatora Lawrence’a Shera – do projektu, który sprawia wrażenie „jednorazówki”. Theron, mimo swojej niesamowitej sprawności fizycznej (nawet w wieku 50 lat wykonuje wyczerpujące akrobacje), nie ma tu materiału, który pozwoliłby jej w pełni rozwinąć skrzydła aktorskie. Film określany jest mianem „wygaszacza ekranu” – produkcji, którą włącza się w tle, sprawdzając telefon, bo jej przewidywalność nie wymaga pełnej uwagi.

Film „Apex” to technicznie kompetentny, ale pozbawiony duszy thriller Netflixa, który mimo udziału wielkich gwiazd, tonie w morzu przewidywalnych klisz i słabej jakości efektów cyfrowych. Film może być dobrym wyborem na niezobowiązujący seans „do kolacji”, jeśli cenisz obecność Theron na ekranie, ale nie oczekuj odświeżenia gatunku survival horroru. Cały schemat filmu opiera się na schemacie „kotka i myszki” w australijskiej dziczy, wykorzystując motyw traumy bohaterki jako główny motor napędowy. Bolączką współczesnych produkcji streamingowych jest to, że wysoki budżet i znane nazwiska nie zawsze idą w parze z jakością scenariusza.