Historia Geraldine Largay, 66-letniej doświadczonej turystki, jest jednym z najbardziej poruszających i pouczających przypadków w historii ratownictwa górskiego w USA. Ukazuje ona, jak cienka jest granica między rutynową wędrówką a walką o życie w gęstej leśnej głuszy stanu Maine.

Zaginięcie: O jeden krok za daleko

22 lipca 2013 roku Geraldine, znana pod przydomkiem szlakowym „Inchworm” (Miernikowiec), kontynuowała swoją sekcyjną wędrówkę po Appalachian Trail (AT). Towarzyszył jej mąż, George, który wspierał ją logistycznie, spotykając się z nią na przecięciach szlaku z drogami.

Około godziny 9:30 rano Geraldine zboczyła ze szlaku zaledwie o kilka kroków, aby skorzystać z toalety. W gęstym, iglastym lesie Maine, gdzie korony drzew niemal całkowicie blokują światło, a teren jest jednolity, straciła orientację. Gdy spróbowała wrócić, ścieżka zniknęła. Mimo że znajdowała się zaledwie 2 mile od szlaku i cywilizacji, las stał się dla niej więzieniem.

Walka o przetrwanie i błędy technologii

Geraldine postąpiła zgodnie z zasadami survivalu – kiedy zdała sobie sprawę, że jest zgubiona, przestała błądzić i rozbiła obóz, czekając na pomoc.

• Problemy z komunikacją: Posiadała urządzenie satelitarne DeLorme InReach. Próbowała wysłać wiadomość do męża o treści: „Zgubiłam się od wczoraj, zboczyłam ze szlaku 3 lub 4 mile. Zadzwoń na policję, co robić”. Niestety, gęste korony świerków i jodeł zablokowały sygnał. Geraldine widziała na ekranie, że wiadomość „wyszła”, ale w rzeczywistości nigdy nie dotarła do adresata.

• Rytuał przetrwania: Przez kolejne dni Geraldine racjonowała jedzenie, zbierała wodę z pobliskich strumieni i prowadziła dziennik w notatniku. Zapiski te stały się później bezcennym dowodem jej determinacji.

• Dziennik: Notatki odzwierciedlały jej spokój i miłość do rodziny. Jedno z najbardziej wstrząsających zdań brzmiało: „Kiedy znajdziecie moje ciało, proszę zadzwońcie do mojego męża George’a i córki Kerry”.

Przebieg dni w odosobnieniu

Jej dziennik zaczyna się 22 lipca 2013 roku, w dniu zaginięcia. Początkowe wpisy są techniczne i pełne nadziei:

• Pierwsze dni: Geraldine opisuje próbę powrotu na szlak, która zakończyła się niepowodzeniem. Pisze o rozbiciu namiotu na wzniesieniu, mając nadzieję na lepszy sygnał dla swojego urządzenia satelitarnego.

• Próby kontaktu: Wielokrotnie odnotowuje godziny, w których próbowała wysłać wiadomości tekstowe. Nie wiedziała, że gęste korony drzew (tzw. canopy) uniemożliwiają połączenie z satelitą.

• Gospodarka zasobami: Opisuje racjonowanie jedzenia (batony energetyczne, mieszanki studenckie) oraz zbieranie wody deszczowej i wody z pobliskiego strumienia.

W miarę upływu czasu (przełom lipca i sierpnia) pismo staje się nieco mniej stabilne, ale treść pozostaje niezwykle godna, zawiera modlitwy, refleksje i pożegnania.

Akcja ratunkowa i smutny finał

W akcję poszukiwawczą zaangażowano ponad 200 osób, psy tropiące, helikoptery i kamery termowizyjne. Była to jedna z największych operacji w historii Maine. Mimo że ekipy ratunkowe przechodziły w odległości zaledwie kilkuset metrów od jej namiotu, gęsta roślinność sprawiła, że była całkowicie niewidoczna. Ciało Geraldine i jej obozowisko znaleziono przypadkowo dopiero ponad dwa lata później, w październiku 2015 roku, przez ekipę leśną wykonującą rutynowe pomiary drzewostanu. Śledztwo wykazało, że Geraldine przeżyła w lesie co najmniej 26 dni od momentu zaginięcia.

Dla psychologów i ratowników (SAR) dziennik Geraldine jest dowodem na tzw. „stoicyzm survivalowy”. Turystka nie zmarnowała energii na chaotyczną ucieczkę, co często kończy się tragicznie jeszcze szybciej. Zmarła z wycieńczenia i braku pożywienia, pozostając w bezpiecznym (w jej mniemaniu) miejscu. Tragizm tej sytuacji polega na tym, że gdyby posiadała gwizdek lub rozpaliła ognisko (choć w tak wilgotnym lesie jest to trudne), mogłaby zostać dostrzeżona przez ekipy, które przechodziły bardzo blisko jej obozu.  Przez ten cały czas przebywała w namiocie, który rozstawiła zaledwie 3 km od szlaku Appalachów, na terenie należącym do marynarki wojennej (o czym nie wiedziała). Posiadała i rozbiła namiot w kolorach maskujących (zielony/oliwkowy), co w połączeniu z gęstym lasem uczyniło ją “niewidzialną” dla helikopterów.

Podsumowanie

Nawet doświadczony wędrowiec może zginąć w wyniku prostej pomyłki, a bezkrytyczne zaufanie do technologii w gęstym lesie może być tragiczne w skutkach. Zalecenia dla turystów:

• Dezorientacja: Wystarczy kilka metrów poza wyznaczonym szlakiem w gęstym lesie, by całkowicie stracić poczucie kierunku. Nigdy nie odchodź od szlaku bez zaznaczenia punktu powrotu. Może to być jaskrawa chusta przywiązana do gałęzi.

• Zawodność sprzętu: Urządzenia satelitarne wymagają czystego nieba; gęste korony drzew mogą skutecznie uniemożliwić wezwanie pomocy. Jeśli używasz telefonu lub komunikatora satelitarnego, zawsze upewnij się, że masz potwierdzenie dostarczenia (jeśli urządzenie na to pozwala) i szukaj prześwitów w drzewach przed wysłaniem wiadomości.

• Zasada „zostań w miejscu, gdzie się zgubiłeś”: Turystka słusznie została w jednym miejscu, co jest rekomendowane, jednak pechowa lokalizacja w „martwym punkcie” dla ratowników uniemożliwiła jej odnalezienie. Dużo lepsza będzie polana, gdzie można cię dostrzec z góry, a także łatwiej złapać sygnał.

• Długość przetrwania: Dzięki racjonowaniu zapasów, pozyskiwaniu wody i spokojowi ducha, 66-latka przeżyła samotnie prawie miesiąc. Na szczęście w Polsce osobny zaginione w lesie czy górach odnajdowane są maksymalnie w ciągu 2-3 dni. Nadzieja musi być poparta agresywnym działaniem na rzecz bycia znalezionym (dym, znaki). Przetrwanie to nie tylko trwanie w miejscu, to codzienna praca nad poprawą swojej widoczności.

• Czytaj książki o survivalu: Warto znać zasady survivalowe dotyczące polskich lasów i przyrody, aby przetrwać w oczekiwaniu na pomoc.